Kategorie
Mecenas
Mecenasem serwisu jest Wyższa Szkoła Informatyki
i Zarządzania z siedzibą
w Rzeszowie
i Zarządzania z siedzibą
w Rzeszowie
Partnerzy
Łódź utkana z mitów
TAGI: Deser, Okruchy miast Bohdana Jałowieckiego,
Dodano: 2009-06-02 10:19:54
Dodano: 2009-06-02 10:19:54
AUTOR: Bohdan Jałowiecki
Rozwój Łodzi wskutek korzystnych warunków ekonomicznych dokonywał się żywiołowo, burzliwie i chaotycznie. Swoistą metaforą rozwoju miasta była rozmowa trzech bohaterów „Ziemi obiecanej”, kiedy trzech młodych ludzi bez grosza: Karol Borowiecki (Daniel Olbrychski), Morys Welt (Wojciech Pszoniak) i Maks Baum (Andrzej Seweryn) rozmawiają o interesach i jeden z nich mówi: „ja nie mam nic, ty nie masz nic, my nie mamy nic – zakładamy fabrykę”. Tych czterech bohaterów Polak, Żyd i Niemiec przenoszą nas w wielokulturową atmosferę pierwszych lat Łodzi. Brakuje tylko Rosjanina, który w czasie kiedy Reymont pisał swoją powieść nie mógł być przecież bohaterem.
Miasto do dzisiaj w centralnej części zachowało swój pierwotny kształt z okresu przemysłowej rewolucji. Fabryki przemieszane są z zabudową mieszkaniową, a główną osią miasta jest nadal ul. Piotrkowska, dawny trakt, którym jechał Rajmund Rembieliński. Ta długa położona między dwoma placami Wolności i Niepodległości, licząca 4,2 kilometry ulica była i jest centrum miasta liczącego ok. 700 000 mieszkańców. Od Piotrkowskiej odchodzą prostopadle liczne przecznice, tworzące wraz z równoległymi do głównej osi ulicami przejrzysty układ szachownicowy. Dziś podobnie jak kiedyś za fasadą bogato zdobionych, w większości odnowionych secesyjnych kamienic ul. Piotrkowskiej kryją się brudne, śmierdzące, zaniedbane oficyny i podwórka studnie.
Bramą do miasta jest dworzec Łódź Fabryczna, położony kilka kroków od ul. Piotrkowskiej. Na tym czołowym dworcu, dość rzadkim w Polsce zatrzymują się pociągi jadące z Koluszek odnogą kolei warszawsko – wiedeńskiej.
Miasto czterech kultur zmieniło swój charakter już w okresie międzywojennym, kiedy zniknęli z Łodzi Rosjanie, w czasie wojny wymordowani zostali Żydzi, a po wojnie wyjechali Niemcy.
W 1945 roku miasto pełniło przez kilka miesięcy rolę stolicy kraju, tu znajdowały się siedziby centralnych instytucji państwowych, w maju tego roku powstał Uniwersytet Łódzki, w którym znalazło się wielu znanych uczonych. Ten stołeczny okres był bardzo krótki i Łódź weszła w stare koleiny miasta monokultury przemysłowej.
Miasto obok tej codziennej szarzyzny ma też żywsze barwy i chlubne tradycje, o których się dzisiaj nie mówi. W czerwcu 1905 roku miał miejsce strajk włókniarzy, który przeobraził się w dwudniowe walki z carską policją, w wyniku których zginęło lub zostało rannych ok. 2000 osób, była to największa liczba ofiar Rewolucji 1905 roku w Polsce. Wydarzenie to przyniosło wiele pozytywnych zmian, możliwość tworzenia polskich instytucji, szkół i używania języka polskiego w przestrzeni publicznej. W okresie PRL wzbogacano sens tych wydarzeń, tworząc nowy łódzki mit miasta robotniczej rewolucji.
Miasto do dzisiaj w centralnej części zachowało swój pierwotny kształt z okresu przemysłowej rewolucji. Fabryki przemieszane są z zabudową mieszkaniową, a główną osią miasta jest nadal ul. Piotrkowska, dawny trakt, którym jechał Rajmund Rembieliński. Ta długa położona między dwoma placami Wolności i Niepodległości, licząca 4,2 kilometry ulica była i jest centrum miasta liczącego ok. 700 000 mieszkańców. Od Piotrkowskiej odchodzą prostopadle liczne przecznice, tworzące wraz z równoległymi do głównej osi ulicami przejrzysty układ szachownicowy. Dziś podobnie jak kiedyś za fasadą bogato zdobionych, w większości odnowionych secesyjnych kamienic ul. Piotrkowskiej kryją się brudne, śmierdzące, zaniedbane oficyny i podwórka studnie.
Bramą do miasta jest dworzec Łódź Fabryczna, położony kilka kroków od ul. Piotrkowskiej. Na tym czołowym dworcu, dość rzadkim w Polsce zatrzymują się pociągi jadące z Koluszek odnogą kolei warszawsko – wiedeńskiej.
Miasto czterech kultur zmieniło swój charakter już w okresie międzywojennym, kiedy zniknęli z Łodzi Rosjanie, w czasie wojny wymordowani zostali Żydzi, a po wojnie wyjechali Niemcy.
W 1945 roku miasto pełniło przez kilka miesięcy rolę stolicy kraju, tu znajdowały się siedziby centralnych instytucji państwowych, w maju tego roku powstał Uniwersytet Łódzki, w którym znalazło się wielu znanych uczonych. Ten stołeczny okres był bardzo krótki i Łódź weszła w stare koleiny miasta monokultury przemysłowej.
Miasto obok tej codziennej szarzyzny ma też żywsze barwy i chlubne tradycje, o których się dzisiaj nie mówi. W czerwcu 1905 roku miał miejsce strajk włókniarzy, który przeobraził się w dwudniowe walki z carską policją, w wyniku których zginęło lub zostało rannych ok. 2000 osób, była to największa liczba ofiar Rewolucji 1905 roku w Polsce. Wydarzenie to przyniosło wiele pozytywnych zmian, możliwość tworzenia polskich instytucji, szkół i używania języka polskiego w przestrzeni publicznej. W okresie PRL wzbogacano sens tych wydarzeń, tworząc nowy łódzki mit miasta robotniczej rewolucji.
OPINIE
