Od dawna twierdzę, że istnieją dwa ciemnogrody: ten tradycyjny, przednaukowy i ten nowy, ponaukowy. Ten pierwszy dominuje w Polsce, natomiast ten drugi przeżywa fazę ekspansji w całym świecie zachodnim. W jakimś punkcie czasowym stanie się więc i dla nas większym problemem niż ten stary – warto więc poznać go i zaszczepić w sobie przeciwciała, jak to się robi z każdą dobrą szczepionką przeciw szerzącej się chorobie.

Przykład jest zachodni, choć z polskiej gazety (Polska The Times). Dwóch żurnalistów tam przestrzega przed handlem kością słoniową i jeszcze paroma innymi zbrodniami wobec wymierających gatunków. Ekologicznie nakręceni żurnaliści biadolą, że upadnie plan przedłużenia o kolejne 20 lat totalnego zakazu handlu kością słoniową, co będzie zachęcać do kłusownictwa i przyspieszy zniknięcie słoni afrykańskich jako gatunku. Otóż trudno o głupszy pomysł niż zakaz handlu kością słoniową. W kwestii ochrony słoni przed wyginięciem wiemy już wszystko. Są badania, są twarde dane i wynikające z nich wnioski. Są kraje Afryki, w których państwo organizuje ochronę gatunków i zwalcza kłusownictwo. Całkowicie bezskutecznie i populacja słoni zmniejsza się tam od jednego spisu do drugiego. I są inne kraje tego kontynentu, mające już parę dekad odmiennych doświadczeń. Ochrona słoni (i innych gatunków) oparta jest tam na strukturze bodźców ekonomicznych sprzyjających ochronie tych zwierząt. Stada zwierząt dostają tam pod ochronę jednostki czy grupy (np. wspólnoty wiejskie), które widzą własne korzyści materia lne w tym, by chronić znajdujące się na ich terytorium zwierzęta. Dochody czerpią z turystyki, sprzedaży pamiątek czy w przypadku słoni także – gdy padną – ze sprzedaży kości słoniowej. Zakaz, którego domaga się obecnie ponaukowy ciemnogród, uderzałby w ich interesy i zmniejszał zainteresowanie ochroną zwierząt.

Doświadczenia ostatnich paru dziesięcioleci wskazują jednoznacznie, że zwolennicy działania zakazami i państwową ochroną zwierząt ponoszą klęskę za klęską i w każdym kraju Afryki, gdzie stosuje się te metody populacja słoni kurczy się. Ale to współczesnemu ponaukowemu ciemnogrodowi nie przeszkadza. Im bowiem, tak naprawdę nie idzie o to, by słonie przetrwały. Im idzie o znak rozpoznawczy, którym jest bezwzględna walka z tymi, którzy myślą inaczej i nie należą do grona dzielnych ekowojowników; a ponadto dla ekowojowników ekonomiczne metody działania są anatemą, bowiem nie odwołują się do szlachetności, tylko do racjonalności ludzkiego działania.

A że szkodzą oni słoniom? Angielski poeta, T.S.Eliot, dawno już rozszyfrował takich ludzi, pisząc, co następuje: „Połowa zła tego świata jest następstwem działań ludzi, którzy chcą czuć się ważni. Oni nie zamierzają szkodzić – poprostu zło ich nie interesuje. Albo go nie dostrzegają albo je akceptują, gdyż zajęci są niekończącą się walką o to, by myśleć dobrze o sobie”. W świecie politycznej poprawności, w którym rodzi się ponaukowy ciemnogród najważniejszy jest też aspekt przekazania sobie znaku rozpoznawczego ludzi usatysfakcjonowanych własną moralną doskonałością. A że ich poglądy i recepty kłócą się z osiągnięciami badań naukowych, to tym gorzej dla nauki...